Wraz z kończącym się upalnym latem, Bałtyk zaczynają nawiedza niże wędrujące znad Atlantyku. One to włąśnei przynoszą sprzyjające surferom wiatry i fale. Pierwszą próbkę dostaliśmy pod koniec sierpnia. Z leniwej letniej pogody nagl eprzeszlisy w okres regularnie pojawiających się fal o parametrach godnych oceanu. Kiedy gwiazdy polskiego surfingu łapały tuby na starych spotach my postanowiliśmy znaleź coś nowego i trzeba powiedziec, że nam się udało. Znaleźliśmy miejsce gdzie niewielki strumień formuje stały sandbar na którym fala łamie się powoli tworząc imponującą lewą niezbyt ostrą falę nawet przy dwumetrowym swellu. Gdzie to jest? Nie pamiętam

Jak to lokalesi, korzystaliśmy z uroków surfingowej pogody po całym dniu ciężkiej pracy dla dobra regionu, więc nasze pływanie miało miejsce wieczorami co nie służy jakości fotografii. Na tym zdjęciu Paweł Molik ogarnia całkiem ładną falkę na naszym secret spocie.

Gdy fale były mniejsze, odwiedzalisy stary dobry Solar, spot, który jest w tej chwili najbardziej znanym polskim miejscem gdzie uprawia się surfing i przez to bywa trochę zatłoczony.

W te małe dni na Solarze, fale bywają kapryśne i niezbyt wielkie, ale mają jedną wielką zaletę, łamią się spokojnie i długo całkiem blisko brzegu, co pozwala uchwycic jazdę oko w oko z surferem.

Shorebreak przy małym swellu zachowuje się idealnie. Po złapaniu fali jest doś stromo aby sie rozpędzic i przepłynąc płaską sekcję wpływając wprost na długą stromą mini tubę łamiącą się wprost na plażę. Jest to idealna fala aby dynamicznie skręcac i robic manewry na lipie fali. Trzeba tylko uwazac aby nie wyjecha na plażę, bo to może kosztowa nas połamanie stateczników.

Przy zachodzącym na czerwono słońcu i szklistej powierzchni fal surfer ma za każdym razem gdy złapie fale niepowtarzalny widok. Paweł odkrył, że jednak lubi prawe fale i jak widac prawe fale lubią tez Pawła.

Ja również nie oparłem się urodzie tych fal i pomimo zmęczenia paddlowałem jak szalony, żeby złapac kolejną falę i naprawdę żal było wychodzic z wody. Coś mi mówi, że takiego połączenia pogody i fal już w tym roku nie będzie...

Duży postęp zrobił każdy z nas. Kasia, czyli "Marian" bardzo zwiększyła iloś łapanych fal i zaliczyła sporo długich czystych fal, nawet w srogich warunkach na secret spocie. Piotrek Krutul na swoim shortboardzie zaczął robic serie manewrów na frontside'owych falach i wszyscy mamy ogromny apetyt na to co nam zafunduje jesienna pogoda.

Pointe de la torche (po bretońsku Beg-an-dorchen) to najbardziej znany spot w tej części Bretanii. Jest to bardzo dobry beach break osłonięty skalistym cyplem, co znakomicie poprawia jakość fal i consistency spotu.

Fale są bardzo długie, zwłaszcza prawe są otwarte, niezbyt szybkie i pozwalają na dobrą zabawę. Fala łamie sie w kliku miejscach, co sprawia że surferzy nie tłoczą się w jednym miejscu. Gdy fale są spore, w paddlowaniu pomaga prąd zwany przez lokalesów „ascenceur” czyli „winda”. Jest to rip current przy skalnym cyplu który przy odpowiedniej mocy fal wyciąga w kierunku line-upu. Przez ten prąd fala przy cyplu jest najbardziej zatłoczona, bo pływanie tam pochłania mniej energii niż na pozostałych falach. Ja wolałem te pozostałe fale, bo były lepsze jakościowo i większe, a do wiosłowania pod prąd przyzwyczaiłem się w Chałupach Dobra nie chce mi się dalej pisac, więc tylko wrzucam fotki z doś obszernymi podpisami.

Kiedy plaże w zatoce Audierne dostaną swell większy niż 2,5 m i do tego wiatr on-shore trzeba szuka innych miejscówek. Baie de Trepasses to niezwykle urokliwa plaża w sąsiedztwie Pointe du Raz - przylądka na ktory ciągną tłumy turystów. Nie jest to dziwne, bo widok z Pointe du Raz na wyspę Ile de Sein nalezy do najładniejszych w okolicy. Spot w Trepasses też jest niczego sobie. Działa przy każdym pływie, jednak przy przypływie fale robią się długie i równe.

Gdy go Betanii dotrze swell o wysokości 6m wchodzi niczym nie zakłocony do zatoczki Pors Carne. Ogładanie takich fal z cypla La Torche jest naprawdę niezłym przeżyciem.

Trepasses odpala prawe i lewe fale, czasem trudno ocenic czy fala złamie się na prawo czy na lewo i trzeba ratowac się cutbackiem.

Kiedy jest odpływ, fale na Baie de Trepasses są trochę zamknięte, zwłaszcza jak trafi się większa sztuka. Jednak w czasie odpływu fale są tu szybkie, gdy wody jest więcej fale robią się łagodniejsze i bardziej dostępne.

W drodze powrtotnej z Trepasses natknąłem się na ruiny XII wiecznego kościoła - takich zabytków jest w Bretanii mnóstwo i naprawdę warto się im poprzyglądac. Ten mi się spodobał bo wygladał jak scena z gry Assasins Creed.

Nie, to nie jest indonezja...to plaża Blanc Sablons. W Bretanię bije 6m swell z zachodu, a na północnym wybrzeżu ma 2m i wieje offshore. Cudo.

Fale wyglądały pieknie, ale łapanie ich było trudne. Jeszcze trudniej było utrzymać prędkość pozwalającą na wykorzystanie tak szybko lamiącej się fali.

Jednak czasem udawało się zawinąć się z falą. W takich warunkach wychodzą wszystkie braki techniczne, ale gdy uda się zrobi szybki i poprawny takeoff można cieszy się naprawdę szybka jazdą.

Mule i morskie ślimaki - pyszności za darmo. Obrastają rafy odsłaniane przez odpływ. Zbieranie zajmuje może z kwadrans a smak jest wyśmienity. Te zebraliśmy na rafie w Baie de Trepasses. Do jedzenia ślimaków przydaje się taki wąski długi widelec.

Morskie specjały najlepiej wchodzą z lokalnymi browarami, albo z Bretońskim Cidrem.

W niedzielę plażę w Chałupach odwiedziło sporo surferów. Na fali którą my sobie wybraliśmy pływał Kijek,Paweł Moli,Sołt,Tuse,Paweł Raszke i Piotrek Krutul. Chyba wybraliśmy idealnie, bo od rana do wieczora swell wpadający na wybraną przez nas rewę formował wyraźne piki, a fale zawijały się powoli dając, przy dobrym take-offie, sporo czasu do zabawy. Dało się na tych falach zawinąć kilka manewrów, co mocno zwiększało podjar.
Nie jest dziwne, że najlepiej radził sobie Kijek. Dobrze wykorzystywał obie fale i robił bottomturny a nawet snapy na frontside i backside. Widać było wyraźnie, że lepiej niż reszta ustawia się na line-upie i ma błyskawiczny pop-up co w efekcie owocuje dobrym wykorzystaniem fali.

Mi też nie najgorzej szło. Udało mi się zrobić łagodnego cutbacka na minimalibu 7’2″ i zakończyć falę dwoma skrętami. Jednak dopiero jak przesiadłem się na fisha 5’10″ zacząłem się dobrze bawić i złapałem kilka fal na których zrobiłem po 2,3 a nawet 4 bottomturn’y.

Tuse i Molik odjechali sporo fal, Paweł głównie lewe na backside a Tuse prawe na frontside.Nasz hawajski imigrant Paweł też chyba isę nieźle bawił bo dało się usłyszeć okrzyki radości po odjechanych falach. Najsłabiej bawił się chyba Piotrek, bo po godzinie zmarzł na kość i pojechał do domu. Bałtyk jednak jeszce dość zimny i bez pianki 5/3 i butów nie warto się pchać do wody. Ogólnie, kiedy wszyscy byli w wodzie dało sie odczuć lekkie zatłoczenie . Nie obeszło się więc bez kilku drop-in’ów i rzucenia paru konretnych obelg pod adresem kolegów na fali. Tradycyjnie ja wywoływałem ciśnienie, ale tak mi radzi mój psychoanalityk, żebym nic w sobie nie dusił.

Paweł Molik
Lineup Solar Beach
Fucki pod adresem fellow-surferów, po długiej walce o miejsce.
Plażowy lajfstajl – piwo, morele, jointy (żeby było jasne, ja jestem w wodzie)
Piotrek Tuse Jaworski
Paweł Molik
Kijek daje ognia

Poniżej link do większej wersji filmu, a wersję HD macie na vimeo.

Po raz kolejny Zamaj dał radę. Znów bez trudu Zamaj skrzyknął Trójmiejskich freestylowców do organizacji jam session na koniec sezonu. Miejsce kultowe – Łysa Góra, nie zachwycało ilością śniegu. Właściwie, to panowała tam zupełnie wiosenna atmosfera, 15 stopni, lekki deszczyk śpiewają ptaszki i dokoła brunatna trawa.
Nie zrażeni tym stanem rzeczy, 6 godzin ryliśmy ratrakiem w resztkach śniegu i udało się nam przepchnąć go tyle do snowparku, że powstała 7m skocznia i 7m płaski box.

Jam był super spontaniczny, muzyka z mp3 i pieca gitarowego, który przetaszczył Fish, komentarz przez megafon by Zamaj i około 40 pozytywnie nastawionych riderów – to wystarczy aby się doskonale bawić.

Jak zwykle na boxie królował Misiek, ze swoim nienagannym stylem, na skoczni nie wydarzyło się zbyt wiele – bo czego się spodziewać po takich warunkach – kazdy skok kończyło się waterslidem. Niemniej parę fajnych 360 i 540 siadło. Mój (i nie tylko) wzbudziła Daria, która na nartach odważyła się skakać swoje pierwsze 360tki i całkiem jej się udały, a przecież ryzykowała kąpiel w lodowatych kałużach na lądowaniu
Wyniki:
SNB:
najlepszy na skoczni – Wojtek Rosiński
najlepszy jibber – Krystian „Misiek” Rudnicki
FREESKI:
najlepszy na skoczni – Mateusz „Rogacz” Rogaczewski
najlepszy jibber – Maciek Leśniak
WYRÓŻNIENIA DLA PAŃ:

Daria Lobasiuk (freeski)
Kasia Sowińska (snowboard)
NAGRODA SPECJALNA w kategorii JUNIOR:
Jasiek Kamiński (snowboard)
Serdecznie gratulujemy!
Resztę zobaczcie na fotkach Andrzeja Boreysza – udostępnione przez Zamaja.

Rogacz skakał najładniej na Sopockim zakończeniu sezonu.

A kto to? Nie wiem ale daje ładnie

Kasia Sowińska

Sołt, czyli ja…

Skiba robi Shifty

Misiek

Sołt

Sołt

Fishmac Jr. 360 mute grab

Niespodziankę sprawił nam pan Koszałka, który wjechał do snowparku ratrakiem i nasypał śniegu na lądowania przeszkód i odśnieżył kulturalnie drogę do parku. Natychmiast to wykorzystaliśmy poprawiając najmniejszą skocznię, która jest chyba najpopularniejszą przeszkodą w snowparku. Poprawiliśmy też najazdy na raile i co najważniejsze wyszejpowaliśmy trzy skocznie na dużej platformie. W tej chwili mamy tam 12.5m step down (patrz zdjęcia Fishmaca).

Fishmac 360 tail grab

Oprócz tej naprawdę wielkiej, budzącej respekt skoczni jest bardzo przyjemna i dostępna dla wszystkich średnio jeźdzących osób 8,5m skocznia (patrz zdjęcia Sołta) oraz około 7m corner do zabawy i wygłupów.

Sołt 360 double critical

Sołt 360 mute grab

Śniegu mamy tak dużo, że Fishac dał upust twórczej energii i wyrzeźbił ze śniegu chillout zone, z kanapą, półką na plecaki stolikiem i innymi udogodnieniami. Okazało się, że estetyczna fanaberia jest zupełnie przydatna i funkcjonalna

Chillout zone

Chillout zone

Zapraszam zatem wszystkich riderów i narciarzy do snowparku, zwłaszcza w nocy. W pochmurny dzień w snowparku jest dośc depresyjna atmosfera i słaba widocznośc, za to po południu przy włączonych światłach jest naprawdę przyjemnie i bardzo jasno, co sprawia, że wieczorem atmosfera najbardziej sprzyja freestylowemu odpięciu. Jeśli ktoś jeszcze nie wie światło włącza sie (i wyłącza !) wajhą pod lampą na samym dole snowparku.

Pozdro,

Sołt